sobota, 4 lutego 2017

Recnezja filmu "Efekt motyla", czyli tragiczne skutki manipulowania przeszłością

        Niedawno udało mi się obejrzeć niesamowity film, w reżyserii J. Mackye'a Grubera i Erica Bressa, pod tytułem "Efekt motyla" (2004). Tytuł filmu z pozoru może kojarzyć się z czymś zupełnie przyjemnym. W rzeczywistości jednak tytułowy efekt motyla to zjawisko wywoływania katastrof przez drobiazgi. Machnięcie skrzydeł motyla w Chicago może doprowadzić do nieszczęśliwych wypadków nawet na drugiej półkuli, huraganów w Japonii, trzęsień ziemi. Główny bohater filmu Evan Treborn zostaje obciążony taką właściwością, a nawet można powiedzieć- odpowiedzialnością. 
Odczytywanie zapisków z dzieciństwa, kiedy usuwał z pamięci koszmarne przeżycia przenosi            go fizycznie w przeszłość, ze świadomością dojrzałego człowieka. Evan stara się wykorzystać to, aby naprawić zło, jakie w przeszłości wyrządził przyjaciołom, niestety skutki tych działań okazują się coraz bardziej dramatyczne. Wszystko to zmusza Treborna do nieustannego przenoszenia się w czasie i przestrzeni, tak że granica między przeszłością a teraźniejszością zaczyna powoli zacierać się. Często ludzie zastanawiają się co by zrobili, gdyby mieli zdolność cofania czasu. Jak pokazuje film "Efekt motyla" mogłoby to wiązać się nie do końca z samymi korzyściami. Przeszłość bohatera została przedstawiona w różnych paletach kolorystycznych, co sprawiło, że film jest jeszcze bardziej intrygujący. W niektórych scenach zastosowano oświetlenia jak w klasycznych filmach czarno-białych, lecz z kolorową kliszą, w innych kliszę wypłukiwano z koloru podczas wywoływania.            W "Efekcie motyla" wiele jest też scen kręconych kamerą z ręki albo niedoświetlonych, przez co mnóstwo scen ma mroczny, tajemniczy charakter. 
        Komu spodoba się ta produkcja? Chyba każdemu, kto lubi dobre filmy. Być może nie trafi on w gusta każdego odbiorcy, ale warto jest go zobaczyć, biorąc pod uwagę fakt, że to jedno z najbardziej kultowych dzieł filmowych ostatnich kilkunastu lat. Tematyka ingerencji w przeszłość, podróży w czasie od dłuższego już czasu fascynuje ludzi oraz jest bardzo popularna w świecie kina. Każdy, kto chce razem z głównym bohaterem przeżyć emocjonującą, ponad dwugodzinną, przygodę powinien jak najszybciej obejrzeć "Efekt motyla". 


Źródło: filmweb.pl 


sobota, 28 stycznia 2017

Recenzja książki "Błękitny zamek" Lucy Maud Montgomery

            Jedną z moich ulubionych pisarek, z której dziełami miałam okazję zapoznać się już jako mała dziewczynka, jest Lucy Maud Montgomery. Autorka ta znana jest przede wszystkim z serii książek o rudowłosej Ani Shirley, ale warto wiedzieć, że napisała ona wiele innych, równie interesujących, powieści, zbiorów opowiadań. W tej recenzji chciałabym krótko przedstawić jedną        z mniej znanych dzieł pani Montgomery pt. "Błękitny zamek".
Akcja książki rozpoczyna się w przeddzień dwudziestych dziewiątych urodzin niejakiej Valancy Stirling. Rodzina wciąż dokucza jej z powodu faktu, że do tej pory nie znalazła jeszcze swojego wybranka i nadal jest panną, podczas gdy wszystkie jej równieśniczki już od dawna mogą poszczycić się mianem szczęśliwych mężatek. Podczas każdego rodzinnego spotkania ciotki Valancy wypominają jej staropanieństwo, niezdecydowanie, często przywołując przy stole zawstydzające dziewczynę historie z jej dzieciństwa. Wszystko to sprawia, że młoda kobieta, zmęczona otaczającą ją rzeczywistością, ucieka w świat wyobraźni, wyimaginowaną krainę, w której czuje się najbezpieczniej. "Marzenia pomagały znieść otaczającą nudę i dawały nadzieję na przetrwanie nocy"- to jeden z cytatów pochodzących z książki, który doskonale oddaje sytuacje, w jakiej znajduje się główna bohaterka na początku powieści. Coś jednak nie daje Valancy spokoju, nie pozwola w pełni oddać się marzeniom. Są to bowiem uporczywe bóle serca. Młoda kobieta postanawia udać się do doktora Trenta i zasięgnąć porady w tej kwestii. Od niego dowiaduje się wstrząsających wieści- prawdopodobnie przeżyje jeszcze tylko jeden rok, gdyż jest nieuleczalnie chora na poważną chorobę serca. Dopiero wtedy główna bohaterka zaczyna zdawać sobie sprawę, że nie ma już nic do stracenia, zawsze podporządkowywała się woli innych, robiła to, co jej kazano. Decyduje się zerwać                    z dotychczasowym uległym podejściem, posłuszeństwem wobec zgryźliwych członków rodziny, nieliczących się z jej uczuciami. Wreszcie w prawdziwym życiu, a nie tylko we własnej fantazji, poznaje prawdziwy smak wolności, przyjaźni, a także miłości. 
             "Błękity zamek" to przepiękna, wzruszająca opowieść o marzeniach, stereotypach, prawdziwej miłości, przyjaźni i umiejętności cieszenia się każdą, nawet najdrobniejszą, chwilą w życiu. To powieść ponadczasowa, to że napisana została w pierwszej połowie XX wieku nie ma absolutnie żadnego znaczenia, nadal trafia do młodych czytelniczek i świetnie się ją czyta. Polecam tę lekturę wszystkim tym, którzy- podobnie jak ja- zauroczyli się twórczością pani Montgomery po przeczytaniu opowieści o Ani Shirley, a także w pewien sposób utożsamiają się z główną bohaterką książki, też mają swój własny błękitny zamek, wyimaginowaną krainę, która pozwala im oderwać się czasem od szarej rzeczywistości i codziennych problemów. 
Źródło: http://www.wydawnictwoliterackie.pl/ksiazka/3575/Blekitny-Zamek--Kolekcja-z-Zielonego-Wzgorza-tom-21---Lucy-Maud--Montgomery

sobota, 21 stycznia 2017

Kura czy jajko? Sprawa wiary- recenzja filmu "A Matter of Faith"

        Ostatnio miałam okazję obejrzenia niezwykłego filmu w reżyserii Richa Christiano "A Matter of Faith" (2014),
który skłonił mnie do głębszej refleksji nad sprawą wiary, właściwego pojmowania dzieła stworzenia Boga. Myślę, że film ten zainteresuje każdego odbiorcę, nawet tych, którzy nie są jeszcze pewni, jaką życiową ścieżką podążają.
Akcja dzieje się w jednym z amerykańskich miasteczek, gdzie pewna głęboko wierząca, chrześcijańska rodzina posyła na studia swoją córkę Rachel. Są to studia o profilu biologicznym,               a córka, rozpoczynając edukację na nowoczesnej uczelni, nie zdaje są jeszcze sprawy, jak bardzo zmienią się jej dotychczasowe przekonania za sprawą niejakiego profesora Marcusa Kamana, zagorzałego zwolennika teorii ewolucji i zdecydowanego przeciwnika kościoła. Napięcie wzrasta, gdy w obronie wartości chrześcijańskich postanawia stanąć ojciec głównej bohaterki, zaniepokojony ostatnim zachowaniem córki, jej stopniowym oddalaniem się od Boga. Bierze on udział w debacie pt. kreacjonizm vs ewolucja , w której to odważnie sprzeciwia się teorią głoszonym przez wykładowcę. Film, oprócz poruszania odwiecznego tematu sporu pomiędzy chrześcijanami a ateistami, zwraca również uwagę na ogromne znaczenie w życiu każdego człowieka przebaczania, miłowania swoich bliźnich, nawet tych, którzy w jakiś sposób nas skrzywdzili, przyczynili się do naszego nieszczęścia. Pielęgnowanie w sobie złości oraz żalu w niszczący sposób wpływa na nas samych. Produkcja ta przypomina inny znany film o tematyce religijnej o tytule "Bóg nie umarł". To polemika z ateizmem  
i ewolucjonizmem, która daje wiele do myślenia i zachęca ludzi, nie tylko tych wierzących, do respektowania siebie nawzajem oraz własnych, często bardzo odmiennych, opinii na różnorodne tematy, zwłaszcza te dotyczące sprawy wiary.
Bardzo polecam ten film szczególnie tym osobom, które czasem czują, że być może nie do końca dobrze rozumieją swoją religię, mają pewne pytania, na które nie uzyskali jeszcze odpowiedzi albo pragną umocnić swoją wiarę oraz żyć w zgodzie z samym sobą. 


Zdjęcia: http://www.amatteroffaithmovie.com

sobota, 14 stycznia 2017

Wizyta w Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej "Elektrownia"

         Dnia 13 stycznia 2017 roku razem z klasą odwiedziliśmy Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej, nazywane przez mieszkańców miasta "Elektrownią". Mieliśmy okazję podziwiać wystawy niesamowitych obrazów, ciekawe eksponaty, sztukę nowoczesną ujętą w bardzo unikatowej formie. Szczególną uwagę zwróciłam na ekspozycję różnych flag europejskich, od której zaczęliśmy nasze zwiedzanie galerii. Flagi te nie były po prostu zwykłymi wywieszonymi kawałkami materiału. Razem stworzyły one prawdziwy, żywy obraz, pewną metaforę sytuacji politycznej na świecie, niejako sposób ich wykonania przywował mi na myśl historię poszczególnych krajów, realcje między nimi na przestrzeni ubiegłego stulecia, ale także ostatnich lat. Zainteresował mnie również bardzo oryginalny obraz, a w zasadzie barwny kolaż, wypełniający jedną ze ścian "Elektrowni". Został on stworzony z fragmentów gazet, różnorodnych wycinków. Pojedyncze elementy tego obrazu widujemy na co dzień, całość ta, odpowiednio zestawiona. stworzyła niesamowite dzieło sztuki nowoczesnej. Galeria ta może z początku zadziwiać, nie do końca jesteśmy w stanie od razu zrozumieć przesłanie autora danego obrazu, rzeźby. To nie zwykłe muzuem, w którym oglądamy olbrzymie obrazy oprawione w złote ramy. "Elektrownia" pokazuje modernistyczne spojrzenia na artyzm otaczających nas przedmiotów, świata. Kto by pomyślał, że z kilkudziesięciu odłamków szkła może powstać intrygujący obraz czy rozstawione namioty, tabliczki ze znaczącymi napisami, porozrzucane ubrania i koce mogą być artystycznym odzwierciedleniem obecnej sytuacji                    na graniacach wielu krajów europejskich? Serdecznie polecam odwiedzenie tego nietypowego miejsca wszystkim tym, którzy są ciekawi tego innego, nietuzinkowego spojrzenia na dzisiejszą rzeczywistość i są chętni do wnikliwszej refleksji nad nią.









Wszystkie powyższe zdjęcia są mojego autorstwa. 

niedziela, 1 stycznia 2017

Pół wieku temu- recenzja filmu "Szyfry" w reżyserii Wojciecha Hasa

            Ostatnio miałam okazję zobaczyć niesamowity film w reżyserii Wojciecha Hasa pod tytułem "Szyfry". W ramach spotkań organizowanych co miesiąc przez Klub Dobrego Filmu razem z klasą udało nam się obejrzeć tę produkcję, od premiery której minęło już ponad 50 lat (miała ona miejsce 25 grudnia 1966 roku). Film przedstawia perypetie Tadeusza, młodego emigranta z Polski, granego przez Jana Kaczmara. To dramat psychologiczny, więc podczas seansu należało być naprawdę skupionym, aby móc właściwe zinterpetować jego przesłanie. Akcja toczy się początkowo w Paryżu, a później w Krakowie i jego okolicach w pierwszej połowie lat 60. XX wieku. W filmie zamieszczono też sceny odwołujące się do drugiej wojny światowej, ale jedynie w formie onirycznych wizji. Tadeusz po przyjeździe do Krakowa postanawia podjąć wszelkie działania, jakie pomogą mu rozwikłać zagadkę śmierci jego syna Jędrka, który został zabrany przez gestapo, ale mimo że wojna dobiegła już dawno końca, ojciec nie dowiedział się, jak i gdzie zginął syn. Taduesz spotyka się ze swoim starszym synem Maćkiem, który wyznaje ojcu, że widział młodszego brata po aresztowaniu wiezionego na chłopskiej furmance. Do końca jednak zagadka śmierci Jędrka, który        w filmie został pokazany jedynie jako obiekt wizji swojego ojca, pozostaje nierozwiązana, jest jednym z tytułowych szyfrów. Klimat tej produkcji cechuje prawdziwa tajemniczość, podczas oglądania trudno oderwać wzrok, film bez wątpienia mocno wpływa na naszą psychikę i wrażliwość. 
     "Szyfry" to film na pewno wart obejrzenia. Gra aktorska odznacza się profesjonalizmem, natomiast sama historia intryguje i na długi czas nie pozwala o sobie zapomnieć. Film doskonale kreauje postać człowieka dotkniętego wojną, jej okrucieństwem, mimo że od jej zakończenia minęło już całkiem dużo lat. 




Zdjęcia pochodzą ze strony: http://rarefilm.net





sobota, 10 grudnia 2016

"Jestem legendą" czyli futurystyczna wizja Nowego Jorku Francisa Lawrenca

            Zwykle, chcąc zapoznać się z jakąś ciekawą produkcją filmową, zwracam uwagę na tytuł, aktorów, którzy wcielili się w niej w poszczególne role czy też po prostu wybieram film, który polecili mi znajomi. Tym razem "Jestem legendą" zdecydowałam się zobaczyć ze względu na reżysera, którym jest Francis Lawrence- niesamowity producent, twórca ekranizacji znanej na całym świecie trylogii "Igrzyska śmierci", świetnego filmu "Woda dla słoni" czy też niesamowitego filmu, adaptacji komiksu "Hellblazer" pod tytułem "Constantine". 
             W "Jestem legendą", z gatunku sci-fi, w którym główną rolę odegrał Will Smith, Lawrence przedstawia historię naukowca, mężczyzny, który dla dobra ludzkości był zdolny poświęcić życie swoje, jak i własnej rodziny. W filmie jest rok 2009, cały świat obiegają nowe wieści na temat wynalezienia leku na raka. Niestety preparat, który miał pozwolić ludziom na uwolnienie się od jednej z najczęstszych przyczyn śmierci, staje się przekleństwem i prowadzi do zagłady. Lek bowiem zaczyna zabijać lub wywoływać u wielu osób przerażające skutki uboczne. Oglądając film, możemy zobaczyć jak zwykli mieszkańcy Nowego Jorku zamieniają się w krwiożercze istoty, agresywnie poszukujące swoich ofiar pod postacią innych, nieprzemienionych jeszcze śmiertelników. Odpornym na działanie wirusa okazał się lekarz wojskowy, specjalista od badań genetycznych, wirusolog- doktor Robert Neville. Poznajemy go jako jedynego niezarażonego mieszkańca wspomnianej wyżej amerykańskiej metropolii, która w przeciągu kilku miesięcy od wybuchu epidemii zamieniła się w istną dżunglę, opustoszałe miasto pokryte zielskiem, będące miejscem zamieszkania dzikich zwierząt i przeobrażonych w nieprzewidywalne kreatury ludzi, kryjących się w podziemiach. Jego jedyną pociechą, pamiątką po zmarłej córce i żonie jest pies, który towarzyszy mu w odbywanych codziennie "patrolach" po zmasakrowanym Nowym Jorku. Doktor poluje na dziką zwierzynę, odwiedza regularnie centrum łączności, mając nadzieję, że uda mu się nawiązać łączność z innymi ludźmi, którzy podobnie jak on są odporni na działanie wirusa- niestety bez skutku. W swoim domu natomiast prowadzi skrupulatne badania na szczurach, oceniając działanie tworzonego leku przeciwko strasznej epidemii. To także okazuje się mało prawdopodobne do zrealizowania. Nie mając kontaktu z nikim innym oprócz własnego psa lekarz znajduje się na skraju załamania nerwowego. Ciężko jest mu żyć samemu, dlatego tworzy dla swojego mózgu iluzję normalnego życia. Stara się nie myśleć zbyt intensywnie o zagładzie, która ogarnęła ludzkość, w bibliotece ustawia manekiny, do których mówi jak gdyby rozmawiał ze starymi znajomymi, cały czas jednak intensywnie skupia się na pracy, którą dokumentuje, nagrywając krótkie filmy na kamerze, przedstawiające wyniki przeprowadzanych doświadczeń. Po kilkudziesięciu minutach filmu mamy do czynienia z nagłym zwrotem akcji. Pies głównego bohatera gubi się podczas jednej z "przechadzek" po miejskiej dżungli. Zmusza to doktora do zawędrowania do jednego z podziemi, w których, jak można się domyśleć, nie czyhają na niego przyjaciele. Dalej akcja filmu zaczyna toczyć się w zawrotnym tempie. Widz może zobaczyć, co rzekome lekarstwo na raka uczyniło z rasą ludzką.  Czy doktorowi uda się stawić czoła ludzkim potworom? Czy znajdzie antidotum? Czy uratuje siebie i potomnych? Odpowiedzi na te pytania znajdzie każdy, kto zdecyduje się usiąść przed telewizorem i poświęcić czas na zapoznanie się z tym dziełem filmowym.
        "Jestem legendą" to nieco przerażający film, uświadamiający człowiekowi, że postęp naukowy, rozwój medycyny nie zawsze jednak jest równoznaczny z sukcesem i korzyściami dla społeczeństwa. Lek, który miał pozbawić ludzi trosk o zdrowie, uratować tysiące umierających na nowotwory, stał się przekleństwem i źródłem samego nieszczęścia,  autodestrukcji ludzi. Produkcja ta, według mnie, fenomenalnie ukazuje wizję wyniszczonego epidemią futurystycznego Nowego Jorku. Daje na pewno wiele do myślenia i skłania do refleksji nad naszymi działaniami dotyczącymi rozwoju technologii, nauki  i przyszłością, która jest tylko i wyłącznie w naszych rękach. 

Will Smith w roli doktora Roberta Neville'a


Zdjęcia pochodzą kolejno ze stron: 
http://paradoks.net.pl 
http://www.wp.pl 





niedziela, 4 grudnia 2016

"Chłopiec w pasiastej piżamie"- recenzja poruszającego filmu Marka Hermana

       Jakiś czas temu udało mi się trafić w telewizji na niesamowity film w reżyserii Marka Hermana, który trwale zapisał się w mojej pamięci i odcisnął znaczące piętno na moim sercu, a także sposobie pojmowania cierpienia, które towarzyszyło ludziom nieprzerwanie przez sześć lat drugiej wojny światowej. Film pod tytułem "Chłopiec w pasiastej piżamie" (w oryginale "Boy in the Striped Pyjamas") to niezwykła produkcja ukazująca w nadzwyczaj wzruszający sposób historię dwóch małych chłopców pochodzących tak naprawdę z dwóch innych rzeczywistości, między którymi zawiązała się silna więź prawdziwej, dziecięcej przyjaźni. Jeden z nich to ośmioletni Bruno, mieszkający w Berlinie ze swoimi rodzicami i starszą siostrą. Ojciec chłopca dostaje awans, który zmusza niemiecką rodzinę do wyprowadzenia się na wieś. Mały Bruno z niechęcią opuścił duże miasto, nie chciał rozstawać się ze swoimi kolegami. Na wsi poznaje nauczyciela historii, który zaczyna wpajać mu ideologię wyznawaną przez nazistów. Ojciec Bruna bowiem to gestapowiec, bezwzględny niemiecki oficer, który dostał rozkaz rozbudowy obozu koncentracyjnego. Chłopiec nie może przyzwyczaić się do nowego życia. Pewnego razu z okna domu udaje mu się uchwycić wzrokiem coś przypominającego malcowi "farmę". W rzeczywistości jednak był to wspomniany obóz koncentracyjny, gdzie za drutem kolczastym w bestialski sposób rodziciel Bruna torturował biednych, niewinnych ludzi. Któregoś razu chłopiec postanawia zbliżyć się do tego miejsca i pod niewiedzą matki wymyka się w tym celu z domu. Za ogrodzeniem dostrzega swojego rówieśnika ubranego w piżamę niebiesko-białe paski o smutnym wyrazie twarzy. Okazuje się, że chłopiec ten ma na imię Szmul i jest Żydem, a także więźniem obozu zagłady prowadzonego między innymi przez ojca Bruna, który tylko z pozoru wydaje się być kochającym mężem i ojcem dwójki dzieci. Dwójce, tak różnych dzieci, nie przeszkadza jednak ani drut kolczasty, ani inne różnice ideologiczne czy też społeczne, od razu obdarzają siebie sympatią, zaufaniem. Bruno zdaje sobie sprawę, że nie wolno mu spotykać się ze swoim nowym przyjacielem, ale nie jest w stanie go zostawić, ich nić porozumienia jest na tyle silnie, że bogaty chłopiec postanawia zrezygnować z własnego ubrania, przyodziewając zwykłą pasiastą piżamę, czapkę i numer oraz zgadza się nawet pomóc Szmulowi w odnalezieniu jego ojca. Bruno przekracza granicę dzielącą go od miejsca, o którym tak często myślał i w którym tak bardzo chciał się znaleźć, aby móc robić cały dzień to samo, co jego żydowski kolega. Niestety robi to w najmniej odpowiednim, najgorszym czasie... 
         Ciężko jest mi pisać o filmie, który wywołał u mnie tak duże wzruszenie. Historia dwóch chłopców, okrucieństwa wojny, ciężkich czasów, w których przyszło żyć głównym bohaterom filmu, bardzo mnie dotknęła i odcisnęła na moim sercu znaczące piętno. Nie sposób przejść obojętnie obok tak wyjątkowej produkcji. W rolach głównych świetni aktorzy Vera Farmiga i David Thewlis, tytułowego chłopca w pasiastej piżamie zagrał Jack Scanlon, a w rolę Bruna wcielił się Asa Butterfield. Film ten polecam wszystkim miłośnikom produkcji przedstawiających trudny okres II wojny światowej, a także osobom wrażliwym na krzywdę, cierpienie ludzkie. 

Jack Scanlon jako Szmul
Vera Farmiga w roli matki i Asa Butterfield jako Bruno


                                               Zdjęcia pochodzą z serwisu filmweb.pl